huis te koop header
Nederlands Frans Engels

BESCHRIJVING

Historisch complex bestaande uit twee bijzondere huizen
gelegen in een ommuurde tuin met een mooie lindenlaan.

Het "propriété", zoals de Fransen het noemen, bestaat uit twee gedeelten, het "Maison de Maitre" wat een type huis is dat het best vertaald kan worden als "herenhuis", en daartegenaan gebouwd de "boerderij". Beiden zijn met elkaar verbonden maar ook goed afzonderlijk bewoonbaar.

Het is gesitueerd in de Aveyron, in het "Parc naturel régional des Grands Causses", aan de voet van de hoogvlakte "l'Aubrac", in een klein gehucht.
Oorspronkelijk stonden hier twee oude statige gebouwen. Een daarvan is nu ons huis, waarvan het eerste deel in 1688 werd gebouwd volgens een inscriptie in een van de muren.
Het andere gebouw werd voor het eerst gebouwd in de 14e eeuw. Dit gebouw heeft verschillende eigenaren gehad en is uiteindelijk gekocht door een boer die drie zonen had. En zo werd het gehucht gecreëerd omdat, nadat de vader stierf, de drie zonen elk hun deel van het land kregen en elk een eigen huis bouwden. In de loop der jaren hebben de boerenfamilies een aantal schuren bij hun huizen gebouwd voor de opslag van voer en voor het verblijf van de koeien in de winter. De boeren houden koeien van het ras "Aubrac", een ras dat niet wordt gehouden voor de productie van melk maar voor hun vlees. Tijdens de zomermaanden graast het vee op de hoogvlaktes van de Aubrac. Het gehucht ligt ongeveer 1 km ten westen van het dorpje Saint Saturnin de Lenne.

De terreinoppervlakte is 4000 m².
De totale bewoonbare oppervlakte bedraagt 400m².

Het huis is gemakkelijk bereikbaar via de A75 waar het slechts ongeveer 15 km vandaan ligt.
Het dichtstbijzijnde stadje is Saint Geniez d'Olt, een klein charmant stadje gelegen aan de rivier de Lot (10 km).

Gebouwd in verschillende perioden tussen 1688 en 1829 is het een oud maar stevig gebouw met 80 cm dikke muren, een "maison en pierre".

Zowel het hoofdhuis als de boerderij verkeren bouwkundig in de oorspronkelijke staat waarbij alleen aanpassingen gedaan zijn om aan de huidige comforteisen te voldoen, zoals de toiletten, warm en koud stromend water, de badkamers en de centrale verwarming.
De afgelopen 15 jaar is er veel aan onderhoud gedaan, zoals het vernieuwen van grote delen van het dak, het restaureren van binnenmuren en plafonds en het verrichten van schilderwerk.

Het hoofdhuis ademt een zekere grandeur uit.
Ruime kamers met parketvloeren, sommige kamers hebben nog het typisch oudfranse bedrukte linnen behang en elk vertrek heeft zijn eigen open haard. Zelfs de woonkeuken, één van de vele favoriete plekken, wordt in het voor- en najaar verwarmd met een houtvuurtje.

Onder het huis zijn er nog steeds twee grote cisternen waar regenwater in wordt opgevangen.
Hiermee kan in de zomer de tuin besproeid worden.

De sfeer in de boerderij wordt mede bepaald door de eeuwenoude manshoge openhaard, de originele kalkstenen vloer, het gewelfde stenen plafond in de keuken, de oude stenen trap naar de tuin. Onder het huis bevond zich de stal, nu in gebruik als garage cq opslagruimte.

Het huis ademt de sfeer van voorbije tijden, rust, esthetiek, geschiedenis, de tijd heeft er een beetje stilgestaan.
De vloeren, de oude deuren, de schoorsteenmantels, de vitrines, de sierlijke kasten ingebouwd in de 80cm dikke muren, de Lindelaan, het zijn allemaal getuigen van een lang en rijk verleden. Zelfs de oude broodoven is weer in gebruik, weliswaar grotendeels voor een overheerlijke zelfgemaakte pizza, maar ook brood wordt er weer in gebakken.

Een stukje geschiedenis:
De huidige eigenaren kochten het huis in 2002 en volgens de overlevering zou dit de eerste keer geweest zijn dat het ooit verkocht is. Daarvoor is het steeds door overerving in het bezit van volgende generaties gekomen.

Halverwege de 19e eeuw werd door de eigenaar van toen de productiemethode geïntroduceerd van de "Bleu des Causses", een verrukkelijke blauwschimmelkaas, een variant op de Roquefort en een kaas die nog steeds gemaakt wordt.

Eind 19e eeuw diende het huis als zomerverblijf van de familie Guibert, een welgestelde fabrikant van handschoenen in Millau, een plaats die vroeger wereldberoemd was om de schoonheid en de kwaliteit van de daar gemaakte handschoenen.